GRAND-HORNU

 

Hornu, provincie Henegouwen.

 

 

Tussen 1810 en 1830 werd het mijncomplex "Grand-Hornu" onder leiding van Henri De Gorge (1774-1832) opgericht. Er verscheen een site met werkplaatsen, kantoren, nieuwe mijninstallaties, en een grote woonwijk. De mijnsite is beschermd en behoort tot het Werelderfgoed van de UNESCO.

 

Aan het einde van de 18de eeuw begon de steenkoolontginning op deze plaats. Aanvankelijk onrendabel tot Henri De Gorge overnam. Met succes bleek achteraf. In 1832 bereikte men een jaarproductie van 120000 ton. Op dat moment werkten er zo'n 1300 mensen in Hornu. De steenkoolmijn had 12 schachten waarvan de nummer 7 en 8 (zie foto's) de belangrijksten waren. In 1954 stopte de productie. Het complex raakte in verval en er was zelfs een sloopvergunning. Begin jaren '70 kocht een plaatselijke architect Henri Guchez de gebouwen. Hij begon met de renovatie ervan. In 1989 nam de provincie Henegouwen over.

 

Van de 12 schachttorens staat geen enkele meer overeind. Ook de kolenwasserij tussen schacht 2 en 4 verdween evenals de ophaalgebouwen en de centrale. De tombes van de meeste schachten zijn wel nog te zien (zie foto's). Enkele terrils bleven bewaard. Uiteraard is de restauratie van het centrale mijncomplex dé bezienswaardigheid in Hornu.

 

Onderstaande foto's geven U een beeld van een bezoek aan Grand-Hornu, bij elke foto ook een woordje uitleg. Fijne wandeling !

 

 

 

 

Rondom de site van Grand-Hornu stonden de schachttorens die allemaal een nummer hadden. De meeste schachtdeksels (tombes) zijn nog zichtbaar.

 

Puits N° 7, Sainte-Louise (787 meter) van 20 mei 1820 tot 30 october 1953.

Puits N° 9, Sainte-Désirée (450 meter) van april 1824 tot 9 september 1931.

Puits N° 12, Le douze (998 meter) tot 12 september 1952